Sophia.

  Ik zat achter mijn bureau, verdiept in mijn laptop. Ik wilde mijn eerste stuk schrijven. Ik wilde het origineel doen. Ik had wel een idee over een stuk ge?nspireerd op de oude tv-serie Wij, Alexander. Maar dat was mijn zijproject, een project waar ik alle tijd voor zou nemen.

  Het stuk waar ik nu mee bezig was, wilde ik eerder af hebben, het liefst nog dit jaar. Ik had besloten dat het een fantasie stuk zou worden, waarin drie werelden bestonden: een neutrale wereld waar goed en kwaad hand in hand gaan, een goede wereld waar kwaad nauwelijks aanwezig is, en een kwaadaardige wereld waar het kwaad heerst en het goede angstig in de schaduwen leeft.

  Mijn hoofdpersoon, een jonge man met de naam Lorian Dawn, ontdekt in zijn overdreven goede wereld, genaamd Solantica, een oude spiegel. Natuurlijk kent hij spiegels, maar deze is anders. Dit is een portaal. Deze leidt naar een wereld genaamd Duskion, een overdreven kwade wereld. Daar komt hij per ongeluk terecht, om vervolgens een spiegel te vinden naar Equilom: een wereld die in balans leeft, waar zowel het goede als het kwade kunnen bestaan.

  Hier leert Lorian dat zijn wereld — waar je zelf gestraft wordt als je iemand geen gezondheid wenst — niet de ideale wereld is die ze beweren te zijn. En dat Duskion, met zijn kwaad, waar iemand al bang moet zijn om een deur open te houden, alleen maar afstormt op zijn eigen einde. Maar Equilom heeft kans van slagen, omdat je daar kunt kiezen wat je bent: goed of kwaad.

  Ik hoorde Lucy zachtjes kraaien. Ze lag in de box en speelde met wat speeltjes boven haar hoofd. Ik glimlachte even. “Jij hebt het nog zo makkelijk,” zei ik zachtjes tegen haar. “Lekker spelen, slapen en knuffelen.” Weer kraaide ze zachtjes. Ik glimlachte en richtte me weer op mijn werk.

  Na een tijdje voelde ik armen om me heen. “Waar ben jij mee bezig?” vroeg Lucas vlak voordat ik zijn lippen op mijn hals voelde. “Mijn toneelstuk. Ik zit vast. Ik heb het einde al, maar het begin niet,” legde ik uit. Hij greep een stoel en kwam naast me zitten. “Wat heb je al?” vroeg hij.

  Hij las vlug mijn scènes door. “Ik zou beginnen met een kijkje in zijn wereld.”

  Ik knikte. “Laat iemand inderdaad gestraft worden omdat een ander niest en niet gelijk ‘O, gezondheid hoor!’ roept.”

  Ik knikte weer. “En wat gebeurt er met die mensen?” vroeg Lucas.

  Ik keek hem aan. “Wat bedoel je?”

  Hij lachte en kwam dichter bij me zitten. “Wat gebeurt er met de mensen die niet 10000% goed zijn?” vroeg hij.

  “Dat weet ik niet.”

  Hij keek me aan. “Er moet iets zijn dat ze zo bang maakt dat niemand ook maar iets slechts durft te doen. Kijk, in je slechte wereld snap ik dat iedereen slecht is, dus als je al iets maar 1% goeds doet, word je vermoord, lijkt mij. Maar wat gebeurt er in de goede wereld?”

  Ik haalde mijn schouders op. “Geen idee. Misschien moet ik dit opgeven.”

  Hij kuste mijn schouder. “Nee, kom op. Dit is best goed, mijn schatje.” Hij keek me aan. “Laten we er samen naar kijken. Het heeft wat zilverpoets nodig.” Ik lachte even. Zo was Lucas.

  “Laten we kijken wat een manier is om mensen bang te houden om stoute dingen te doen,” zei hij, zijn stem licht rasperig bij het woord stout.

  The author's tale has been misappropriated; report any instances of this story on Amazon.

  “Gedraag je,” plaagde ik.

  “Goed. Wat gebeurt er in de kwade wereld als je goed doet?” vroeg Lucas.

  Op het moment dat ik antwoord wilde geven, gaf Lucie een klein plezierig gilletje.

  “Zij weet het al,” plaagde Lucas. Hij stond op en haalde haar uit de box. “Vertel jij eens aan mama wat jij zou schrijven,” zei hij terwijl hij Lucie kriebelde. “Ja, al dat talent in zo’n klein lijfje en je kan het niet eens vertellen,” zei hij met een overdreven dramatische stem.”Is toch niet eerlijk, Lucy Ball,” vulde hij haar kriebelend toe. Ik genoot even van Lucas die speelde met ons kindje.

  “Ik denk dat je in de slechte wereld voor het simpele ‘sorry’ zeggen al drie jaar de bak in gaat,” zei ik.

  “Spiegel dat. Als je iets heel licht verkeerds doet in de goede wereld, een belachelijke straf,” zei hij.

  “Waarom?”

  Hij lachte zacht. “Zodat je kunt zien dat beide werelden iets gemeen hebben: de belachelijke straffen.”

  Ik knikte — hij had een punt.

  “Laat je karakter vragen hebben over waarom. Laat zijn ouder of grootouder dan een legende over je portaal vertellen.”

  Ik knikte. “En hij wil dan kijken of het waar is, vindt dan die oude spiegel in de kelder van de school,” riep ik.

  Lucas kuste mijn wang. “Zie je, je kan het wel,” zei hij.

  Ik zuchtte. “Met jouw hulp, ja.”

  Hij sloeg zijn vrije arm om me heen. “Hulp is oké, hè. Ik krijg van jou en Amethist ook hulp bij het schrijven van van alles.”

  Ik zuchtte. “Mij is altijd geleerd dat ik het zelf moet doen.”

  Lucas gniffelde. “Jij had gewoon een verkeerde leraar daarin. Neem het nou maar van mij aan: de grootste geesten in film, tv en theater hebben teams achter zich. En geloof je me niet, vraag het dan aan Teddy.”

  Ik wist dat hij gelijk had. Maar nog voelde het een beetje als falen.

  “Wanneer moet dit af zijn, Phi?” vroeg hij.

  “Ik hoop in een maand of drie, zodat we het na de opnames van Hannah kunnen gaan repeteren.”

  Lucas knikte. “Is haalbaar. Je kan alles nog aanpassen tijdens repetities.”

  Ik knikte. Een toneelstuk werkte beter als het script nog vers in de hoofden van de acteurs zat.

  “Kom, Lucy Ball. Ga jij mama eens overhalen om te komen eten,” zei hij, terwijl hij mij Lucy aangaf.

  Ze had inderdaad al haar handje in haar mond; dat was haar manier van aangeven dat ze honger had.

  “Nou, voor jou dan, Luce,” antwoordde ik lachend.

  We hadden de gewoonte aangenomen om haar eerst eten te geven en daarna samen warm te eten. Dan kon Lucie lekker spelen in de box en konden wij tijd met elkaar hebben.

  Hij vertelde tijdens het koken hoe hij al bedacht had dat Hannah’s chaos zou eindigen.

  “Wil je dan na dit seizoen stoppen?” vroeg ik.

  Hij schudde zijn hoofd. “Welnee. Ik wil het klaar hebben voor het geval dat,” legde hij uit.

  “En wat is je plan?” vroeg ik ge?nteresseerd terwijl ik Lucy voerde.

  “Ik wil Hannah verliefd laten worden,” zei hij.

  “Op een klus van Linda ontmoet Hannah iemand, een jonge baron, zonder dat ze dat weet.”

  Ik knikte. “En hoe wil je dat doen?” vroeg ik.

  “Dat weet ik nog niet. Ook niet wie die rol moet gaan spelen,” zei hij.

  “Simpel, lijkt me,” reageerde ik. “Jij.”

  Lucas zuchtte. “Waarom ik?” vroeg hij.

  “Je mag iemand anders casten, hoor,” begon ik.

  “Maar?” vroeg Lucas me aankijkend.

  “Maar… dan zit er een onbekende man aan mij. En ja, Hannah valt vast op mooie, gebronsde mannen,” zei ik, terwijl ik Lucy aankeek en knipoogde.

  “Dat gaat niet werken, Phi,” zei hij.

  “Nou goed dan, cast je iemand anders,” zei ik. “Dan moet je maar hopen dat er on-screen chemie is. En wat als de vonk echt overslaat?” plaagde ik.

  Lucie keek ge?nteresseerd van mij naar Lucas en weer terug.

  “Ja, snap jij het nou, Lucy?” Lucas glimlachte warm en tilde haar op. “Kom, kan jij nog even spelen.”

  Tijdens het eten sparren we nog wat over onze beide idee?n, ergens wensend dat ik de tijd kon stilzetten en gewoon genieten van mijn kleine gezin.