Sophia

  Thuis legde hij haar snel in de box. Zijn ogen stonden nog steeds wat wild. Ik pakte zijn handen. “Kijk me eens aan.” Hij keek me een seconde lang aan, maar daarna schoten zijn ogen weer alle kanten op. “Lucas.” Hij zuchtte en keek me aan.

  “We zijn thuis. Ze is veilig. Er is niets aan de hand.” Hij kuste me en trok me in zijn armen. “Ik ben oké. Ik heb gewoon even wat tijd nodig om die schrik uit mijn lijf te krijgen.”

  Ik maakte me van hem los. “Weet je wat wij dan gaan doen?” Lucas schudde zijn hoofd. “Ga jij eens rustig op de bank zitten.” Hij keek me wat verward aan, maar deed wat ik hem vroeg.

  “Dan hè.” Zei ik, Lucy uit haar box pakkend en samen met haar bij Lucas gaan zitten. “Komen wij lekker bij papa zitten.” Ik kroop dicht tegen Lucas aan, Lucy voorzichtig met haar hoofdje op zijn arm leggend, terwijl mijn arm haar billetjes ondersteunde.

  Ik legde mijn hoofd op zijn schouder. “Kon ik maar voor de rest van mijn leven zo blijven zitten,” zei hij. “Gewoon met jou en Lucy in mijn armen. Niets moeten, alleen maar van jullie genieten.” Vulde hij aan. “Weet je waarom je zo van deze momentjes geniet?” vroeg ik. Lucas keek me vragend aan. “Nou?” vroeg hij. “Omdat je ze na een lange dag verdient. En omdat ze, hoe meer zij groeit, zeldzamer zullen zijn.”

  Hij knikte. “Daar wil ik nu even niet aan denken,” zei hij, voor hij me in mijn haar kuste. “Ik wil nu gewoon genieten.” Ik keek in zijn ogen. De rust in zijn ogen was eindelijk teruggekomen. Lucy bewoog zachtjes. Bijna etens tijd voor haar, besefte ik. “Het is nog vroeg, maar ik denk dat ze een flesje van papa gaat willen,” zei ik. “Vanacht weer,” zei hij, haar zachtjes strelend.

  Ze begon al snel wat kribbig te protesteren. Haar gezichtje vervormd, zoals ze keek vlak voor ze zou gaan huilen. “Ga maar naar mama,” zei hij. Ik nam haar steviger in mijn arm. Lucas legde het voedingskussen onder mijn arm. “Nu al een kleine schrokkop,” zei hij, terwijl ik haar voedde.

  “Wacht maar, over een paar jaar roept ze: ‘Dat lust ik niet’,” zei ik. Lucas lachte. “Ik ga zo veel verschillende smaken voor haar maken dat ze alles lust.” Ik glimlachte naar hem. “Succes.” Inmiddels was ze uitgedronken. Voorzichtig liet ik haar boeren. “Pardon hoor, dame,” zei Lucas, haar van mij overnemend. “Nee. Dat hoef jij nog niet.” Hij kriebelde haar. “Zal ik jou in bed leggen?” vroeg hij haar. En knikte zijn eigen vraag beantwoordend.

  Hij liep al snel, haar zachtjes wiegend, naar de babykamer. Ik hoorde hem al snel ons liedje zingen. Na een paar minuten kwam hij weer op de bank zitten. “Zo, weer een paar uurtjes alleen jij en ik,” zei hij en hij zoende me. “Ik houd zo veel van jou,” zei hij. Slaperig nestelde ik me in zijn armen. Ik wilde het niet toegeven. Vooral niet aan mezelf. Maar de lange dag op die hete set had me uitgeput. Lucas had gelijk gehad. Ik moest opbouwen. En inderdaad misschien wel om de dag gaan werken.

  Terug op set ging de tijd eindelijk weer sneller. Lucas vond het heerlijk om ons op set te hebben, ook al was Lucy regelmatig de reden dat het stil lag. Of ze moest gevoed worden of een schone luier. Soms schrok ze ook gewoon wakker van al het geluid. Lucas had wel gezegd haar in een slaapkamer te leggen. Maar hij had haar liever in zijn buurt.

  Na een maand stuiterde Joyce binnen. “Hey!” riep ze. Haar buik al flink aanwezig. “Net bij de dokter geweest voor een 7-maanden pretecho, omdat het vorige keer zo slecht te zien was,” zei ze.

  Ze had ons inderdaad verteld dat bij de 20-wekenecho de arts niet helemaal zeker was wat het geslacht nou was. “En?” vroeg Lucas. “Een jongen,” zei ze. Ze keek rond. “En een meisje!” riep Joyce enthousiast. “Een tweeling. Is het niet geweldig?” zei ze. Lucas knikte. “Bij een ander wel ja,” plaagde hij.

  We plaagden nog wat over en weer over de aankomende tweeling. “Maar niet voor het een of ander, Joyce. Met een tweeling. Hoor jij dan niet al rust te nemen?” Joyce haalde haar schouders op. “Mijn rol is niet zo zwaar als die van Sophia,” antwoordde ze. “Hij heeft wel gelijk, Joyce,” begon Jonas. “Ik denk dat jouw verlof in moet gaan.” Ze draaide met haar ogen. “Ik ken mijn lijf. Ik luister naar mijn lijf. Als die zegt ‘doe rustig aan’, dan doe ik pas rustig aan,” beet ze.

  “Kom, Sophia,” zei Joyce. “Wij gaan aan het werk,” zei ze resoluut. Trok me omhoog en dwong me naar de set. “Ja, komen jullie nog?” beet Joyce. Lucas schudde zijn hoofd. Hij wist beter dan nu tegen haar in te gaan.

  Weken leek het nog goed te gaan. Totdat Joyce in haar achtste maand ineens ineenkromp. “Gaat het?” vroeg Sam haar, die net een scène met haar aan het spelen was. Ze knikte pijnlijk. “Ja. Ja, het gaat wel,” zei ze. Ik zag gelijk dat ze loog. “Nee,” riep ik. Ik liep de set op. “Dit zijn wee?n hè?” riep ik. Ze schudde haar hoofd. “Het is te vroeg. Nog 4 weken,” zei ze. “Lijken hun zich niet aan te houden,” zei ik en nam haar mee naar de rand van de set.

  Jonas nam haar al gauw mee naar het ziekenhuis. De rest van de dag filmen konden we nu wel vergeten. Lucy werd onrustig van de spanning en werd huilerig. Alexander was in paniek. Emma en Victor gingen hierdoor muiten. Dus besloten we maar met de kinderen een film te gaan kijken om ze rustig te houden.

  Na uren besloten we Alex maar mee te nemen naar huis. Het zou nog wel even gaan duren. En een kind in het ziekenhuis die in paniek is, is niet echt handig. Ik hield Alexander zo rustig als ik kon door spelletjes met hem te spelen. En samen met Lucy te spelen.

  Toen de avond zich veruilde voor de nacht werd het een ramp. Alex wilde niet slapen. Hij wilde naar zijn mama en zijn papa. En hij vond die baby’s maar stom, want die zorgde er voor dat mama pijn had. Hierdoor werd Lucy wakker en huilde luid. Ook zij voelde natuurlijk de spanning.

  Na 2 uur strijd lukte het me om het 5-jarige jongetje in bed te krijgen. Lucy sliep als een roosje. Ze sliep zelfs voor het eerst de nacht door. Niet dat Lucas en ik daar veel aan hadden. Doordat het allemaal maar duurde sliepen we beiden niet.

  Het verlossende woord kwam eindelijk de volgende ochtend vroeg. Na uren van proberen de wee?n te remmen, wat enigszins lukte, hadden ze rond een uur of 5 besloten toch over te gaan op een spoedkeizersnede. Om half 6 was mijn nichtje Danielle geboren. Een minuutje later kwam Ruben ter wereld. Beide kerngezond, maar moesten voor alle zekerheid nog even in een couveuse blijven. We mochten die middag langs komen, al was het verstandiger om mijn kleine meisje thuis te laten.

  Hiervoor zat ik even met mijn handen in het haar. Mijn schoonmoeder wilde natuurlijk haar nieuwe kleinkinderen ook zien, dus zij zou niet op Lucy willen passen. Lucas en ik bespraken dit kort en besloten een noodoppas te zoeken.

  We vonden er eentje niet te gek ver weg: een meisje van 17 dat wilde bijverdienen. Jessica Vermeer. Het bleek een jonge blonde meid te zijn met grijze ogen. Een boezem die mij deed vermoeden dat ze iets in haar bh droeg om die groter te laten lijken. Iets te veel make-up om ouder te lijken. Ze droeg een gewone spijkerbroek en een shirt met een V-hals die net boven haar bh stopte.

  If you stumble upon this tale on Amazon, it's taken without the author's consent. Report it.

  Ik vond het heel moeilijk om mijn 3 maanden oude baby’tje bij haar te laten. Ik wilde het niet toegeven. Maar ik was net zo gehecht en zuinig op haar als Lucas was, al liet hij het meer zien. “Ze krijgt flesjes uit de koelkast als Sophia geen borstvoeding kan geven. Deze mogen niet te heet zijn, dan brand ze haar mondje en slokdarmpje, en als het te koud is krijgt ze last van haar buikje,” begon Lucas.

  Jessica glimlachte en deed heel erg goed of ze ge?nteresseerd luisterde. “En ze moet na haar flesjes in bed. Dan vindt ze het heel prettig om een slaapliedje te horen.” Ik trok Lucas mee. “We zijn maar een uurtje of 2 weg,” zei ik hem. Dit ontketende een ‘maar ze is nog nooit zo lang bij ons weg geweest’ uit mijn echtgenoot. “Over een jaar of 13 wil ze niets liever,” zei ik plagend.

  In de auto richting het ziekenhuis werd Lucas er niet kalmer op. “Weet ze wel hoelang Lucy in bed moet?” Hij wrong het stuur bijna. “En wat als ze nou bang wordt? En om een van ons roept?”

  Ik lachte zachtjes. “Met 3 maanden woorden vormen? Dan bellen we het Guinness Book of Records,” zei ik plagend. “Luuk, we zijn hooguit een paar uurtjes weg. Geen dagen,” zei ik, zijn hand pakkend. Hij zuchtte en zei er verder niets over. Al was ik er ergens wel zeker van dat hij er nog steeds niet gerust op was.

  In het ziekenhuis werden we al snel naar de kamer van Joyce geleid. Ze hadden een spoedkeizersnede moeten ondergaan omdat het jongetje van de tweeling het moeilijk leek te hebben, maar de kinderen waren nu kerngezond. Mijn schoonmoeder zat naast het bed met een van de twee in haar armen. te vreden het kindje heen en weer wiegend.

  Joyce had de tweede van de tweeling vast, maar ze leek uitgeput. “Het leek allemaal zo leuk, een tweeling,” begon ze. “Tot ik besefte dat ik dit straks ook ’s nachts moet voeden.” Zei ze licht klagend. “Jonas helpt je toch?” vroeg Lucas. “Heeft hij borsten?” beet ze. Ik lachte zachtjes achter mijn hand. “Waar is Lucy?” vroeg mijn schoonmoeder. “Thuis. We dachten: nog een baby erbij is wel wat veel,” legde ik uit.

  Joyce had een blik in haar ogen. Zo’n blik die zei dat ze zich op dat moment onzichtbaar voelde. “En deze twee willen ook alle aandacht van oma,” zei ik. Joyce keek me dankbaar aan.

  “En hoe heten de twee nieuwe toekomstige etterbakjes?” vroeg Lucas. “Nou Luuk!” zei zijn moeder ineens. “Dat is toch niet netjes om te zeggen!” Lucas grinnikte. “Waarom niet. Ik ga ze zelf verpesten.” Jonas moest hier best hard om lachen. “Die bij mama is Ruben. En die kleine meid bij oma is Danielle,” zei hij trots.

  “En welke van de drie is je favoriet? Alex, Ruben of Danielle?” vroeg hij Jonas grijnzend. “Hoezo?” vroeg Jonas. “Dan verpest ik die het meest,” zei hij duidelijk plagend. Maar dit vond Joyce niet echt grappig. Ze vond het zelfs zo erg dat ze Lucas de kamer uit liet halen.

  “Hij meent het niet joh,” zei Jonas gelijk. “Ja, kies de kant van je broer. Niet van je vrouw die net 2 kinderen op de wereld heeft gezet!” beet ze woedend. Danielle, die blijkbaar van al het geluid schrok, begon te huilen. Waardoor haar broertje dat ook begon te doen. “Zie je nou wat je doet!” beet Joyce.

  “Als jij rustig wordt, worden zij dat ook,” zei Jonas. “Wat weet jij daar nou van?” beet Joyce. Ik nam snel Danielle over en wiegde haar. Binnen een minuutje werd ze rustig. “Zie je, zelfs mijn dochter is liever bij haar tante!” Ik ging bij Joyce zitten. “Welnee. Maar ze pakt nu jouw spanning op en reageert daarop.” “Ja hoor! Drie maanden moeder en nu al een expert!” beet ze mij toe.

  Ik liet het gaan. Ik snapte dat ze nog vol hormonen zat en uitgeput was van de bevalling. En dus flink prikkelbaar was. Mijn schoonmoeder maakte Ruben al snel rustig. “Ik denk dat ik beter kan gaan.” Ik keek even mijn schoonfamilie rond. “Is het goed als ik Jonas even meeneem voor Alexander? Dan kan hij beslissen of Alex nog bij ons logeert of dat hij hem mee naar huis neemt.” Zei ik. Ik had namelijk geen zin in nog meer gebrul van Joyce.

  “Ja, doe maar!” beet ze. Jonas leek dankbaar dat hij mee mocht. In de auto naar huis kletsten de broers honderduit. Hij had besloten om de nacht bij ons door te brengen. Al was dat pas na het horen dat Lucy inmiddels de laatste nacht had doorgeslapen.

  In de weken die volgden konden we niet filmen, dus pakte ik lesgeven weer op. Het was heerlijk om de jonge acteurs en actrices te inspireren om beter te worden. Waardoor bij mij het ging kriebelen om mijn eerste echte toneelstuk te gaan schrijven.

  Dit vulde maanden op. Overdag gaf ik les aan de kinderen. In koffiepauzes en na het werk schreef ik. Ik had een paar ruwe ideetjes. Ik was voor een van die ge?nspireerd geraakt door een oude serie die ik keek. Ik vond die niet af. Dus wilde ik een soort conclusie op het podium maken.

  Een tweede idee waarmee ik stoeide was dat ik een fantasy-achtig stuk wilde schrijven. Maar dat was nog heel vaag. Een derde idee was een ambitieuze actrice die haar man verlaat en haar kind te vondeling legt om grote rollen te kunnen spelen. En hoe beroemder ze wordt, hoe eenzamer. En hoe meer spijt ze krijgt dat ze haar man en kind achter zich had gelaten.

  Dit zou ik aan Teddy geven omdat hij met de volwassenen werkte. Ik speelde Lucas mijn ruwe laatste scène voor. “Stel je een spot voor, verder duisternis.” Hij knikte. Ik stapte het midden van de huiskamer inbeeldend dat het een theater was.

  “Ambitie. Ja, dat had ik. Vuur. Dat was er ook. Roem. Het witte doek. Rijkdom. Weelde. Ja, dat was het allemaal. Het ideaal.” Ik glimlachte naar mijn denkbeeldige publiek, maar liet mijn glimlach acuut vallen. “Ambitie is geen schande. Niet als het je de juiste keuzes laat maken. Ik had het allemaal. De roem. De weelde.” Ik zuchtte dramatisch. “Maar dat is een lege huls als je het niet kan delen.”

  Ik pakte een papier uit mijn zak. Dit moest een foto zijn. “Mijn geliefde Ron. In dat armzalige huisje in de stad. Zijn onvoorwaardelijke liefde en steun.” Ik lachte bedroefd en wist een traan uit te lokken. “Hoe zou het met hem gaan?” Ik keek het publiek in. “Mijn baby.” Ik pakte een beer en hield die vast als een kind.

  “Het grootste geluk is de liefde van je kind, zeggen ze. Nu te oud om het te ervaren besef ik.” Ik keek het publiek weer in. “Dat ik dat nooit had moeten weggeven. Hoe zou ze eruit zien?” Ik snikte. “Mijn ogen. Zijn kin? Wie weet. Wat zal ze denken? Wat zal ze nu zijn? Leeft ze nog?” Ik ging op een kruk zitten. “Het felle licht van succes mag ik dan wel kennen. Maar het heeft het vuur wat ik ooit bezat geblust.” Ik keek het publiek weer in. Mijn blik intens. “Kijk,” zei ik wijzend. “Een vallende ster! Nu mag ik een wens doen.” Ik stond op en deed mijn ogen dicht. “Laat mij terugkeren naar die dag. Laat mij kiezen voor wat er echt toe doet. Liefde. Die van mijn kind. En die van mijn ex-man. Geef mij rijkdommen die niet in geld zijn uit te drukken.” Ik keek Lucas aan.

  “En hier wordt ze dan wakker in haar bed, zoals in het begin. Maar dan kiest ze ervoor om niet tegen haar ex te liegen over dat hun kind is gestorven en kiest ze om het samen op te voeden.” Hij knikte. “En dan?” vroeg hij. “Dan zien we haar weer op datzelfde podium. Hetzelfde moment, maar dan dat ze anders gekozen heeft.”

  Ik keek mijn denkbeeldige zaal weer in. “Geluk.” Begon ik nu. “Ja, dat ken ik.” “De liefde van mijn man. De liefde van mijn kind. Maar ook van mijn talent. Van die armoedige flat wist ik met hard werk, de steun van mijn gezin en wat geluk toch de actrice te worden die ik wilde zijn. We verhuisden naar mooie grote huizen. Feesten. Galas. Première’s. Ja. Ik heb het allemaal. Het witte doek. Mooie huizen. Werelden. Rijkdom. Maar ook heb ik het kostbaarste in de wereld. De liefde van een partner. En de liefde van mijn kind.” Ik keek Lucas weer aan. “Dan gaat het licht uit.”

  Lucas knikte. “Krachtig. Wauw, en dat geef jij even aan Teddy.” Ik knikte. “Hij heeft de volwassenen. Dit kun je een kind niet laten spelen.” Hij nam me in zijn armen. “Je hebt gelijk. Wat ga je nu doen?” Vroeg hij me knuffelend. “Voor de kinderen schrijven. Maar nu meteen?” vroeg ik. “Genieten van jouw armen.”

  Ik legde mijn hoofd op zijn schouder.

  “Het was prachtig je weer zo vol passie te zien,” zei hij.

  “Ja,” glimlachte ik. “Te lang van het toneel geweest, denk ik. Tv is mooi, maar draait om perfectie — om controle. Toneel is iets anders. Daar draait het om passie. Om van iets imperfects iets geweldigs te maken.” Begon ik

  “En om durven,” vulde Lucas aan.

  “Ja,” fluisterde ik, terwijl ik zacht een kus op zijn arm gaf. “Maar nu, hier, met jou. Dan kan de wereld buiten wachten tot morgen. Vanavond wil ik gewoon alleen zijn met jou.”

  Ik nestelde me in zijn armen, voelde zijn ademhaling rustig en diep onder mijn wang.

  Iemand zei me ooit dat vandaag morgen alweer een herinnering is. En terwijl ik in zijn armen lag, wist ik dat dit zo’n herinnering zou worden eentje die ik nooit wilde vergeten. Hier, bij hem, voelde het leven weer precies zoals het moest zijn. Geweldig.