Na het opnemen van de pilot was het tijd voor mijn pitchgesprekken. Ik had het er al gauw met Sophia over. En we waren het beide eens dat we de streamingsdiensten eerst af zouden gaan. En mochten die niet lukken, de Nederlandse zenders. Ja, we hadden het ook in het Engels opgenomen maar we wilde eerst Nederland veroveren. Ik wist alleen niet hoe ik dit moest aanpakken. Ik kende niemand die ooit een serie had gepitcht. Ten minste, niet dat ik wist.

  "Waarom vraag je het niet aan Teddy of Niels?" zei Sophia aan het ontbijt. Ik keek haar aan. "Dat zijn theatermakers, lieverd." Ze knikte. "Ja, maar een idee voor een theaterstuk moet ook gepitcht worden. Misschien weten zij hoe je kunt beginnen," zei ze. Ik knikte. Ze had wel een beetje gelijk.

  "Maar daarna?" vroeg ik. "Maak een kleine trailer," zei ze. "Wat is er spannender dan niet alles te weten? Laat dus een korte teaser maken door je editor." Ik keek haar aan. "Waarom?" Ze lachte. "Naar welke film wil jij gaan?" vroeg ze. "Die waar je de spannendste stukjes van hebt gezien maar nog vragen bij hebt? Of de gene waar je alles al van weet?"

  Ik zuchtte zachtjes. "De eerste." Ze kwam bij me zitten. "Laat die trailer maken. Stuur die naar waar je heen wilt. Maak in de tussentijd met hulp van Teddy of Niels een pitch voor de gene die reageert." Ik kuste haar op haar wang. "Jij weet zeker dat er een reageert?" vroeg ik.

  "Absoluut. Het is een goed verhaal, Lucas. Dat ziet een streamingdienst ook wel." Ze streelde haar hand door mijn haar. "Je bent beter dan je denkt." Ik kuste haar pols. Ik was er zelf niet zo heel zeker van. Maar haar geloof in mij hielp mij altijd.

  Ze was meer dan mijn alles. Ze was mijn muze. Mijn voice of reason. Mijn kracht, maar voor al mijn enige ware liefde. "Ik moet naar mijn werk," zei ze glimlachend. Het enige wat ik op dat moment dacht was hoe mooi ze was als ze lachte. "Moet ik Teddy vragen te komen eten?" Ik knikte. "Doe dat maar," zei ik.

  De hele dag probeerde ik met mijn editor een kleine trailer in elkaar te draaien. Wat na uren brainstormen ook eindelijk lukte. Het was een korte trailer van 90 seconden. Een half uurtje later kwam Sophia thuis samen met Teddy. "Oh, hadden we nog bezoek?" zei ze mijn editor ziend. "Blijf je ook gezellig eten, Ruben?" vroeg ze vriendelijk lachend.

  "Nee, anders wordt mijn vriendin maar boos," zei hij. "Ach ja, voor het meisje alles doen hè," plaagde ik. "Moet jij nodig zeggen, De Witte," beet Ruben plagerig terug. "Ja, maar ik ben getrouwd hè. En je vrouw moet je gehoorzamen," zei ik haar wang kussend. Ruben lachte. "Ik ga naar huis," zei hij en vertrok.

  Tijdens het eten bespraken we hoe we mijn pitch het beste konden plannen. "Ik heb minder ervaring natuurlijk met streaming en zenders. Maar mij lijkt het belangrijk dat als je uitgenodigd wordt, je je verhaal ontvouwt," begon Teddy. "Wees enthousiast. Bedenk wat de doelgroep gaat zijn." Ik schreef alles snel op.

  "Ik heb even op Google gekeken. En LinkedIn. Ik heb wat e-mailadressen gevonden waar jij wat aan hebt." Hij gaf me een papiertje. "Bewaar die goed en check af en toe of die nog kloppen," zei hij. "Geef je pilot pas mee op die dag. Laat ze nieuwsgierig worden. Zij moeten niet anders kunnen dan jouw serie kopen. Dat doe je door ze zo nieuwsgierig te maken dat ze willen weten wat je van plan er mee bent." Ik knikte.

  "Jij bent zeker dat je geen beroemde gezichten wilt hebben hè?" Ik knikte. "In mijn hoofdcast zeker niet," vertelde ik. "Ga voor een laag budget. En een zo klein mogelijke crew voorlopig. Zo gauw die serie gaat lopen geeft de streamingdienst of zender echt wel meer budget. Met andere woorden: wees bescheiden maar wel zelfverzekerd." Ik lachte even. "Zijn dat niet twee uitersten?" vroeg ik.

  "O absoluut. De truc is te weten wanneer je de èèn moet zijn en wanneer de ander. Bij het verhaal vertellen wees zelfverzekerd. Noem niet je acteurs bij naam. Vooral dat vrouwtje van je niet." Ik keek hem aan. "Waarom niet?" Teddy legde zijn kin op zijn handen. "70% van je cast is familie. Ze zullen denken je kiest voor bloed en niet voor talent. En bovenal met dat vrouwtje van je. Jij straalt acuut als jij haar naam al noemt. Ik weet hoe goed ze is. Maar dat weet een Netflix bijvoorbeeld niet."

  Ik keek hem aan. "Wat is daar mis aan? Dat ik haar mijn hoofdrol maak?" Teddy keek me weer aan. "Niets. Ik weet wat ze kan, ze is geweldig. Dat weet ik. Dat weet jij. Dat weet ons hele genootschap. Een streamingdienst kent haar niet. Die zal denken: ja, zijn vrouw. Hij wil haar gewoon uit liefde een hoofdrol geven. Geen objectiviteit." Ik begreep hem nu. "Laat ze eerst zien hoe goed ze is voor je vertelt dat jullie een stel zijn." Ik knikte.

  "Je hebt helaas wel gelijk." Teddy lachte. "Dit ga je kunnen joh." Hij stond op. "Bedankt voor het diner," zei hij en vertrok. 's Avonds zaten we samen achter de laptop. "We moeten wel kijken per streamingdienst wat ze uitzenden," zei Sophia. "Netflix is van de internationale allure. Dus sturen we beide trailers. Amazon Prime eigenlijk alleen internationaal. Videoland. Binge-series." Zei ik. Ze keek me aan. "Dat is dit wel."

  "HBO?" Ik knikte. "Echt verhalen en Epische series ze hebben Harry Potter in het wheelhouse." Zei ik. "Ja en dat gaan ze verpesten met een zwarte Snape. Die in de boeken staat beschreven als een man met een huid als zure melk." Zei Sophia. Ik lachte zachtjes. "Disney. Ja, die sla ik over hoor," ging ik verder. "Waarom?" vroeg Sophia. "Die hebben Johnny Depp ontslagen zonder werkelijk bewijs. Nee, als ik ooit een film maak waar ik hem in wil, moet ik Disney niet gaan doen." Sophia lachte. "Droom maar mijn lief." Zei ze me aan kijkend. "Dromen zijn goed. Die dagen ons uit bete4 te worden." Vulde z3 aan. "Neem de mijne. Ik ga ooit Wie zal ik is nemen," begon ze. "Ik ga ooit Albert Verlinde jaloers maken. Omdat ik het beste stuk ooit heb geschreven." Ik kuste haar. "Dat is geen droom meisje," zei ik.

  Ze schudde haar hoofd. "Nee, dat denk ik ook niet." Ik lachte zachtjes. "Weet je wat dat is?" vroeg ik. "Dat is een zekerheid. Dat is maar een kwestie van tijd." Ze gaf me een zachte tik op mijn arm. "Jij bent niet objectief." Ik keek haar aan. "Misschien niet," gaf ik toe. "Maar ik wil wel dat je het als droom houdt." Ze keek me aan, haar ogen fonkelend. "Waarom?" vroeg ze. "Omdat dromen je uitdagen om beter te worden. Om door te leren. Dat zei je net zelf."

  We stuurden al snel naar bijna iedereen op Teddy's lijstje een e-mail. "Dan is het nu wachten," zei ik. "Maak je geen zorgen," zei ze en omhelsde me. "Het is eng je kindje alleen de wereld in sturen. Maar vertrouw er op." Ik lachte even. "Ik wil jou zien als het ons vlees en bloed kind is." Haar ogen fonkelden weer. "Is goed. Maar ik jou ook."

  Na twee weken werd ik benaderd door SkyShowtime, Netflix, HBO en Videoland om een afspraak te maken voor een pitchgesprek. Ik zou het de komende week druk hebben met die gesprekken. Mijn eerste was met een afvaardiging van SkyShowtime. Deze zou zijn in een van de vergaderruimtes in een Van der Valk hotel.

  Ik was een half uur voor de afspraak al in de vergaderzaal. Met zweet in mijn handen en knikkende knie?n stond ik klaar in een kale vergaderzaal. Er hing een tv op de muur waar ik mijn presentatie op zou geven. Dat was makkelijker dan zo'n flapover mee sjouwen.

  Er stond een witte ovale tafel in het midden met daar aan 20 tot 30 doorzichtige stoelen. Op de muur zat iets wat een zwarte leerlook had. Maar het lelijkste was de lamp boven de tafel. Dit was zo'n industri?le spot maar dan tien maten groter en zwart. Het grote raam keek uit op daken.

  You might be reading a stolen copy. Visit Royal Road for the authentic version.

  Eindelijk hoorde ik stemmen op de gang. Ik nam diep adem, het zou beginnen. Een groep grijze heren kwamen de ruimte in. Ik telde ze even. Het waren er een stuk of acht. Ze gingen rond de tafel zitten en keken me allemaal aan alsof ze wilden zeggen: wat komt die snotneus doen?

  Ik zette een glimlach op. "Goede middag. Ik ben Lucas de Witte. Bedenker, regisseur en schrijver van Hannah's Chaos." Ik keek de heren langs. "Ten eerste," ik keek de heren rond, "wil ik jullie bedanken dat jullie me willen aanhoren vandaag."

  Ik nam weer even diep adem. "Ik begrijp dat u misschien vragen heeft. Ik ben bereid ze allemaal te beantwoorden." De heren knikten. "Vertel eerst maar het verhaal. En waar je naartoe wilt met deze serie. En vooral hoe ziet u onze samenwerking?"

  Ik glimlachte. "Het gaat om Hannah James. Ze komt uit een arm gezin en om geld te verdienen gaat ze als au pair werken bij een redelijk disfunctioneel stinkend rijk gezin. De familie Klein. Moeder, vader, 3 kinderen. Huisverzorger. Zo wordt hij genoemd omdat hij de term butler haat." Ik liet dit deel even bezinken.

  "De familie dynamiek bij de Klein familie is redelijk kapot. Vader werkt bijna 7 dagen per week in zijn supermarkt. Want als hij er niet is dan breekt de hel los, denkt hij. En hij wil het de nieuwe Jumbo maken, dat is zijn droom dus druk druk druk. Moeder Linda is een modeontwerpster met haar eigen lijn. Best succesvol. Is altijd weg eigenlijk. Milaan, New York, Londen. Noem een modeparadijs en zij is er. Is gemiddeld eens in de maand een weekend thuis. En ja, dan is het tijd om dingen te doen met haar man. En ja, de kinderen. Ach, die zeg je 's morgens gedag en dan spelen ze. Dus ja. En voor andere dingen is Hannah er toch? En anders James." De heren knikten.

  "Hannah houdt van kinderen maar is onervaren. Dus ja, vallen en opstaan. Dan de kinderen. Jannik 3 jaar oud. Van buiten schattig als een jong katje. Windt binnen 2 seconden iedereen om zijn vingertje. Maar ondertussen is het een verwende driftkikker. Cara, de middelste, 6 jaar oud, 100% het poppenmoedertje. Wil voor iedereen zorgen. Jannik voeren. Mick de oudste helpen met zijn huiswerk ook al snapt ze dat niet."

  Weer knikte er een van de heren. "Mick de oudste, 9 jaar oud. Wil eigenlijk al ouder zijn dus gedraagt zich zo, denkt hij. Een broek waar je de onderbroek boven ziet want dat is toch zooo stoer. Hoody woorden schat met dingen als 'wat nou Bro? Tsss wat denk jij wel niet'. Extreem verwend. Stamhouder oudste dus krijgt alles wat zijn hartje hem begeert."

  Een van de heren stak zijn hand op. "En waar wil je heen?" vroeg hij. "Uiteindelijk wil ik het gezin gedeeltelijk uit elkaar laten vallen. Want dit is geen huwelijk," zei ik. "Laat me raden, en Hannah trouwt met vader?" De man keek me verveeld en minachtend aan. Op dat moment bedankte ik in mijn hart Sophia op mijn blote knie?n. "Nee. Ik denk dat Hannah uiteindelijk wel een relatie krijgt. Maar niet met iemand uit het gezin. Of James. Ik heb het einde van de serie nog niet bedacht, om heel eerlijk te zijn heren. Maar dat is het spannende. We kunnen samen ontdekken waar het eindigt."

  "En uw cast?" vroeg een tweede. "Wat is daar mee?" vroeg ik. "Wie zijn dat? Waar heeft u ze gevonden?" Ik keek even de heren rond. Hoe kon ik dit uitleggen? "Neem Hannah. Mooie meid. Waar komt ze vandaan? Hoeveel ervaring heeft ze? En is er sprake van een relatie tot u?" Hier was ik al bang voor. Ik kon niet liegen.

  "Ja, er is zeker een relatie tot mij. Sophia is mijn vrouw. Maar ik heb haar gevraagd voor de rol gebaseerd op haar talent," beet ik zo vriendelijk mogelijk. "Zijn er nog meer acteurs met een relatie tot u?" vroeg dezelfde man. "Ja, de man die de butler speelt is mijn broertje. De vrouw die Linda speelt is zijn vrouw en Jannik is mijn neefje. En de jonge man die Jan speelt is mijn maat. Maar ze zijn gevraagd vanwege hun talent. Omdat ik weet wat ze kunnen." De heren schudden hun hoofd.

  "Ik denk dat dit gesprek be?indigd is. Sky is niet het platform voor nepotisme." Ik wilde roepen. Ik wilde laten weten hoe woedend ik was. Maar dat zou me niet helpen. De heren stonden op en vertrokken. Ik ruimde mijn spullen op en gefrustreerd reed ik naar huis.

  Ik liep binnen en legde mijn laptop iets te hard op de tafel. "O jeej. Zo erg?" vroeg Sophia die een glaasje water voor me neerzette. "Je hebt geen idee!" zei ik en plofte op de bank. "Ze vroegen regelrecht of er een connectie was tussen jou en mij. En ja, ik ga niet liegen dus ik geef toe dat jij mijn vrouw bent." Ze kwam bij me zitten. "Daarna vroegen ze of er meer banden waren." Ze lachte en legde haar hand op mijn been. "En jij bent eerlijk." Ik knikte. "En er was geen plaats voor nepotisme bij hun. Ook al zei ik dat de banden niet de reden waren waarom ik jullie koos maar om jullie talent." Ze streelde mijn been troostend. "Dat is er voorlopig maar een," zei ze. "Opstaan, je billen afstoffen ervan leren en door."

  "Wat heb ik dan geleerd?" vroeg ik gefrustreerd. "Dat je zo'n vraag moet proberen te deflecten." Ik zuchtte. "En hoe doe ik dat? Liefie, ik wil niet liegen." Ze knikte. "Stel die vraag is aan mij," zei ze. "Nou oké. Mevrouw de Witte, is er een verband met de acteurs en u?" vroeg ik. Ze keek me glimlachend aan.

  "Ik vraag u nu meneer: gaat het nu om of ik de mensen waar ik mee werk ken? Of gaat het om hoe zij spelen? Ik kan u voor ik dat antwoord geef tonen hoeveel talent mijn cast heeft. En u uitleggen waarom ik vind dat ze perfect zijn voor de rollen die ik ze heb gegeven. Als u daarna nog steeds die vraag belangrijk vindt, dan zal ik die beantwoorden." Haar ogen fonkelden weer licht ondeugend. "Ik loog geen woord."

  Ik lachte even. "Jij kunt dat. Ik weet niet of ik dat kan," gaf ik toe. "Wanneer is je volgende?" vroeg ze. "Over twee dagen." Ze knikte weer. "Dan gaan we die samen oefenen. Dit komt goed schatje."

  Het volgende gesprek was met HBO. Zij stelden veel dezelfde vragen. Waar wil ik heen met de serie? Wat is het verhaal? Hoeveel afleveringen? Gelukkig bleven ze weg bij de vraag of er connecties waren in de cast.

  "Nu vinden wij een onbekende cast wat te veel risico. Je verhaal is geweldig. En het idee om mee te helpen met de richting is spannend zelfs voor ons. Maar als wij met elkaar in zee gaan, staan wij wel op een beroemde cast. Zeker in de hoofdrollen. Ik begrijp dat die eis met de kinderen bijna onmogelijk is dus zullen we dat zo laten. Maar we hebben wel een mooi alternatief voor Hannah." Ik probeerde kalm te blijven al wist ik mijn antwoord al.

  "Een Georgina Verbaan? Katja Schuurman? Holly Brood?" stelde de man voor. Ik schudde mijn hoofd. "Nee. Als jullie daar op staan kunnen we dit gesprek beter be?indigen. Ik blijf bij mijn core cast. Het zijn geweldige acteurs. Lieve mensen. Amateurs met veel ervaring. Nee. Ik blijf bij hen." De man knikte. "Dan is dit gesprek inderdaad be?indigd. Succes nog." Ik knikte. Weer een die mislukte.

  Thuis spraken Sophia en ik er weer over. "Dus ze wilden Katja Schuurman als Hannah?" vroeg ze. Ik knikte. "Ik wil jullie houden. Geen beroemdheden in ieder geval niet in mijn basis cast." Ze kuste mijn hand. "Dat is wat jij voelt. Dat moet je doen," zei ze. "En wat leer ik hier dan van?" vroeg ik. "Dat jij trouw bent en standvastig," zei ze. "Wist je dat niet dan?" Ze lachte. "Ik wel. Nu jij ook." Ze omhelsde me. "Wie heb je nu nog over?" vroeg ze. "Pff, Netflix en Videoland." Zei ik. "Blijf jezelf. Doe wat we getraind hebben. Een van hen gaat jouw verhaal onweerstaanbaar vinden." Ik keek haar aan. "Zo lang jij me maar onweerstaanbaar vindt," zei ik plagend. Ze lachte en kuste me. "Altijd."

  De volgende dag was het tijd voor Netflix. Zij stelden eigenlijk weinig vragen, ja de standaard: wat wil je? Hoeveel? Wat is het budget wat je denkt? Maar ze zeiden interesse te hebben in mijn pilot. Die wilden ze op hun gemak bekijken en dan zouden ze een beslissing nemen.

  Ik liet het gesprek met Videoland ook gewoon doorgaan. Mijn moeder had me ooit geleerd niet maar op één paard te wedden.

  De dag van die afspraak kwam dus ook al snel. Het was een druilerige dag. Het miezerde al uren en de zon liet zich niet zien. Perfecte dag voor een lange vergadering. Dit keer was het gesprek gepland in een oud rustiek pand met horeca en vergaderzalen.

  Alles stond al klaar. Ik was iets minder nerveus dan bij SkyShowtime. Rond een uur of één liepen er een dame en heer binnen. "Aangenaam. Nicole de Raaf," zei de vrouw. De heer stak zijn hand naar me uit. Hij had kort bruin haar, een volle baard en droeg een net pak. "Steven van Roosmalen," zei hij. "Lucas de Witte," stelde ik mezelf voor.

  Nicole en Steven gingen zitten. "Je trailer was interessant. Familiecomedy. Je verhaal was al wel redelijk te zien. Jonge erg knappe vrouw komt bij een gezin met diverse kinderen. Bitse butler," begon Steven. "Nee nee. Geen butler hè, James haat die term huisverzorger," zei ik. Hier moest Steven wel om lachen. "Leuke twist. Grappig. Kun je vaker laten terugkomen. Eerst vriendelijk en dan steeds gefrustreerder." Ik knikte. "Waar zie jij het eindigen?" Ik zuchtte weer die vraag. "Ik hoop natuurlijk op meer seizoenen. Ik heb er nu één af of bijna. Ik weet welke richting ik op wil maar nog niet een definitief einde."

  Nicole knikte. "Dus ruimte voor overleg daarin?" Ik knikte. "En je acteurs. Hebben die ook recht om wat in te brengen?" Ik knikte. "Absoluut. Het is een groep gepassioneerde, getalenteerde en gedreven mensen. Ze mogen zeker meedenken. Of het ook allemaal verwerkt wordt is niet te zeggen maar input is altijd welkom." Steven knikte.

  "En die groep acteurs. Als ze zo gedreven en getalenteerd zijn, waarom kennen wij en de mensen die kijken ze dan nog niet?" Ik lachte. Dit was een heerlijke vraag. "Omdat ze uit amateurtheater komen. Dus 'gewone' banen hebben. De man die de butler speelt is leraar op een basisschool. De dame die Linda speelt zit in marketing en vormgeving. Sophia, die Hannah vertolkt, is een theaterdocente en regisseuse," vertelde ik. Ik voelde mijn glimlach groter worden als ik het over haar had.

  "Sam die Jan speelt is sessiepianist. Maar op Jonas na, allemaal flexibel inzetbaar. En Jonas kan 's avonds tijdens vakanties en weekenden. Hij is in overleg dat als het lukt hij op set de kinderen les wil geven. Dus dan ook flexibel inzetbaar is. Dus allemaal gedreven."

  Nicole knikte. "U schijnt ze goed te kennen." Dit vond ik eng. Had ik mezelf nu in de nesten gewerkt? "Dat maakt op zich niet zoveel uit." Vulde z3 aan. Ik ademde opgelucht. "Dan nu: hoe lang duren de afleveringen?" vroeg Steven. "Klein half uurtje." Hij knikte. "Budgetwens?" vroeg hij. "Wat jullie passend vinden. Ik vind lowbudget geen probleem. Neem Doctor Who. Dat had bijna geen budget in het begin. En loopt al 60 jaar als een malle." Nicole moest hier om lachen. "Goed. We bekijken je pilot. Bespreken het. Kijken of het bij ons past en of we ruimte hebben. Je hoort nog van ons," zei Steven.

  Ze stonden op en liepen weg. "Doctor Who had ook bijna niks," hoorde ik Steven zacht lachend herhalen. "Hij heeft gelijk. En die Whovian fanbase gaat door het dak." Daarna viel de deur dicht en hoorde ik ze niet meer. Dit voelde goed. Nu was het afwachten.